Aslında Bizi Kim Yönetiyor

Aslında Bizi Kim Yönetiyor

Biz haricinde herkes ve her şey!  Sadece, kendi yalanımıza sıkı inanmışız hepsi bu!

*İlk başta para yönetir bizi; O nereye derse oraya koşarak gider, attığımız her adımın altında ona bir diz çöküş sergileriz. Daha çok sahip olmak için denemediğimiz yol yoktur! Fazlasında gözümüz yok desek te, ‘ya çıkar sa.? diye aklımıza düşürür, gider şans oyunları oynarız. Varlığına çıldırtır, aşırı varlığına bozdururuz kendimizi. Zira günümüzde birçok önceliği o verir bize, mutluluğun hatırı sayılır kısmını da…

*Toplumsal kurallar yönetir bizi. Her hareketimizin altında makbul bir insan olma gayretimiz vardır. O ne der bu ne der komşu ne der? Yumuşak bağlılığımız karşılığında aferin alırız hayattan.

Evimizi bile en çok, ya biri ansızın gelirse diye derli toplu tutarız. Ya biri gelir de dağınık, düzensiz görür de ne der diye sürekli tetikteyiz. Öyle ya aslan yattığı yerden belli olur. Sevdiklerimizden, kendimizden zaman çalar, ayağımıza dolaşan çocuklarımızı bile ihmal ederiz, iş bitireceğiz diye. Ama iş hiç bitmez. O birileri ise sürekli gelir gider. Fakat ne biz ne çocuklarımız o günleri bir daha yaşayamayız!

*Teknoloji yönetir bizi; Tüm işlerimizi makineler yapar. Elimizden düşürmediğimiz telefonlar ise akıllıdır. Bize aptallık kalır. Her işimizi iki tıkla halledebiliriz. Sohbet ederiz, yazarız çizeriz, alışveriş yaparız, iş kurarız. Ama hiç konuşmayız.  Evde sokakta, her yerde yan yana her an iletişim içindeyiz ama hiç konuşmayız.

*Çocuklar yönetir bizi; Onlar dünyamıza gelince, tüm hayat akışımız değişir. Hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır artık. İşin kötüsü, özel hayat, kişisel tercihler, sana özel ne varsa yerle bir olur.  Gel der gelir, git der gidersin, ağlar koşarsın. Kalkıp evi yaksa eksiltmeksizin sevgisinden bir parça. Öyle ki karşıdan karşıya geçerken bile, daha dikkatli geçersin.

*Büyükler yönetir bizi; Sokakta bile akıl veren birine muhakkak rastlarsın. Mesleğini onlar seçer, yiyeceğini onlar belirler, beraber olduğun kişiye varana kadar onayına sunarsın kendini. Bu benim hayatım dediğin yerde koca bir ordu dikilir karşına. Kabul görmez olursun. Ya susar ya onlar gibi düşünürsün. Susmak çocukluktan öğretilir bizlere. Büyüye karşı gelinmeyeceğini taaa eskilerden biliriz.

*Kurumlar yönetir bizi; İşe gireriz, işverenin kurallarıdır bizi yöneten, evleniriz aile kuralları yönetimine gireriz. Nereye gitsek oranın kurallarına uymak esastır. Ya kendi kurallarımız?

Arzu Aytekin